بحران آب
مهندس زارع زاده

photo 2018 03 24 19 53 22
زمستان 96 به پایان رسید و   هنوز بارش شاخصی در منطقه ما اتفاق نیافتاده است .

میزان بارندگی نا امید کننده است. ما به طور فزاینده ای در حال استفاده از ذخایر آبی خود هستیم .

سطح آب در منطقه ما به شدت در حال کاهش  است و روند شور شدن آب دیر یا زود اتفاق خواهد افتاد.

چه بخواهیم و چه نخواهیم باید روند ریاضت در استفاده از آب را آغاز کنم . دیگر صحبت از استفاده درست از آب بی فایده  و غلط است.

در استفاده از آب باید خسیس شویم ، باید فرهنگ قناعت در استفاده از آب را  در خود پروش داده و به فرزندانمان نیز  انتقال دهیم .


سیدحمید احمدی، دکترای آبیاری و حفاظت آب دانشگاه کپنهاگ-دانمارک نیز در یادداشتی با عنوان آب نداریم! آب تمام شد که در مطبوعات  منتشر شده، می نویسد زمان هشدارها به‌سر رسید. در ادامه این یادداشت آمده است: دیگر نیازی به هشدار و اخطار مسئولان نیست! دیگر نیازی به ارائه آمار و اعداد عجیب‌وغریب نیست! دیگر نیازی به مقایسه مصرف آب در ایران با سایر کشورها نیست! آب تمام شد؛ به‌همین‌سادگی! باید ما مردم و مسئولان بپذیریم که آب را تمام کردیم.

ظاهرا میراث دار خوبی برای  آب نبوده ایم و از خود خاطره بسیار بدی برای نسل های بعد از خود بر جای خواهیم گذشت.

با همه توان و با همه قدرت ذخایر محدود آبی که در طول قرن ها جمع شده بود ، بعلاوه  بارش های دوران خودمان را استفاده کردیم. کار چندانی برای بازگرداندن آنچه از دست رفته است از ما بر نمی آید. آب رفته به جوی باز نخواهد گشت. تنها و تنها میتوانیم با کاهش مصرف آب و جلوگیری از اتلاف و خسیس شدن در استفاده  روند فرسایشی موجود را کند تر کنیم.

مسئله بزرگ‌تر این است که حذف طبیعت از فهرست مصرف‌کنندگان آب! (در شرایط فعلی ما انسانها نا جوانمردانه  سهم وحق محیط زیست از آب را نه تنها نپرداخته ایم که از موجودی اش نیز کاسته ایم)  ایران را وارد یک قهقرای برگشت‌ناپذیر خالی‌شدن کامل سفره‌های آب زیرزمینی کرده است  و این چالش وقتی با افزایش دما و کاهش بارش همراه میشود، پدیده فرونشست و کلوخیدن دشت‌ها را ایجاد می‌کند.

مثال مشهورش اسفنجی است که زیر آفتاب مانده. یک اسفنج همیشه می‌تواند آب جذب کند و دوباره آن را پس بدهد، اما اگر اسفنج مدتی طولانی زیر آفتاب بماند، چروکیده شده و بافتی سخت و بدون منفذ پیدا می‌کند. چنین اسفنجی دیگر نخواهد توانست آب به خود جذب کند. این همان وضعیتی است که تاکنون نیمی از دشت‌های ایران دچار آن شده‌اند و این یعنی بارش ها هم نمی توانند محیط زیست را نجات دهد، حتما این شعار معروف را شنیده اید که هر جا حال محیط زیست خوب است حال انسان خوب است.

بیدار شویم گذر تلخوش ارابه زمان هیچ فرصتی باقی نگذاشته است.

همه ما وظیفه داریم آب را بیشتر  از ثروت و سرمایه مان، بیشتر  از همه دارایی هایمان نگهبان و نگهدار باشیم، قبل از آنکه در کتاب فارسی  اول دبستان به جای" بابا آب داد"بنویسند:
" بابا آبی برای من نگذاشت" .